Smurf

De Smurfen (Oorspronkelijk: Les Schtroumpfs) zijn komische karakters die op 23 oktober 1958 voor het eerst zijn verschenen in het verhaal van Johan en Pirrewiet in het stripblad Robbedoes. De tekeningen zijn afkomstig van de Belgische striptekenaar Pierre Culliford (1928-1992), ook bekend als “Peyo”. De huidige generatie kent De Smurfen misschien nog het beste door de tekenfilms van Hanna-Barbera uit de jaren ’80

Pierre Culliford | PeyoPierre Culliford (25 juni 1928-24 december 1992), beter bekend als Peyo, was een Belgische striptekenaar, misschien het best bekend voor de creatie van “de smurfen”. Lees meer over Pierre CullifoRD

De naam “Smurfen” zou door hem bedacht zijn onder het eten. In plaats van “kan je mij het zout even doorgeven”, of in het Frans “passé moi le sel”, zei hij “Passé moi le schtroumpf”. Lees verder op Smurfen Geschiedenis

Het Smurfendorp

Het Smurfendorp is zo goed verstopt in het bos dat niemand het kan vinden. De enige kans voor een mens om er te komen is als je er heen geleid wordt door een smurf. Grote Smurf is zeer streng voor de Smurfen als zij het in hun hoofd halen iemand mee te nemen. Overigens is het de boze tovenaar Gargamel wel eens gelukt. De meeste huizen zijn gemaakt van steen, en ze lijken allemaal op paddestoelen.

Smurf Muziek

In de loop van de jaren zijn er vele albums en singles uitgekomen met Smurf muziek. In verschillende landen en talen zijn sommige nummers zeer succesvol geworden, met miljoenen verkochte exemplaren. Het Smurfenlied van de Nederlandse musicus Vader Abraham (Pierre Kärtner) is toch de meest bekende van alle Smurfen liederen. Het Smurfenlied haalde een nummer 1 positie in 16 landen. Wereldwijd zijn er meer dan 10 miljoen cd’s met Smurfen muziek over de toonbank gegaan.

Smurf Animatie

In 1965 wordt er in Belgische theaters een 87 minuten durend zwart-wit animatiefilmpje uitgebracht genaamd “Les Aventures des Schtroumpfs. Het bestond uit 5 korte animatiefilmpjes die het jaar er voor waren uitgebracht op de Waalse Televisie. Kopieën met Nederlandse ondertiteling zijn niet bekend. De verhalen zijn gebaseerd op bestaande Smurf verhalen als “De Zwarte Smurfen” en “De Smurfen en het ei”, gemaakt door kunstenaar Eddy Ryssack en tekstschrijver Maurice Rosy van de Dupuis animatie studio’s. Tussen 1961 en 1967 worden in totaal tien korte filmpjes gemaakt, eerst in zwart-wit, later in kleur.

In 1976 verschijnt er “La Flûte à six Schtroumpfs”, een aanpassing van het oorspronkelijke “Johan en Pirrewiet” verhaal. Nadat de Smurfen ook populair in de Verenigde Staten beginnen te worden wordt dit verhaal ook daar uitgebracht (1983) in een Engels nagesynchroniseerde versie.

Smurf Merchandising

Met het verschijnen van de eerste Smurfen komt de commercie min of meer tegelijkertijd op gang met smurf miniaturen, speelgoed, spelletjes en modellen. Het verzamelen van deze miniatuur smurfjes wordt zo populair dat er hele verzamelclubs worden opgericht. Uitgeverij Dupuis produceert tussen 1959 en 1960 Smurf beeldjes, maar de bekendste en degene met de grootste oplage zijn die van de Duitse speelgoedfabrikant Schleich. Het merendeel van de beeldjes wordt weggegeven voor promotiedoeleinden, bijvoorbeeld door British Petroleum in de jaren 70′ en McDonald’s in de jaren 90′. In de jaren 2000 brengt Albert Heijn in Nederland om de zoveel tijd een Smurfen rage op gang door het geven van gratis Smurfen artikelen bij de kassa. Schleich maakt op dit moment rond de acht nieuwe beeldjes per jaar. Meer dan 300 miljoen exemplaren zijn tot nu toe verkocht.

Bookmark and Share